Gezamenlijk ADHD-congres: mooie co-creatie

Met elkaar in plaats van over elkaar

Het was een inspirerende dag, waarop zowel ervaringsdeskundigen als professionals op verschillende manieren hun inbreng konden geven. Vooral tijdens de workshops werd duidelijk dat er nog heel wat meer te bespreken was dan de tijd soms toeliet. Al met al een geslaagde co-creatie door beide werelden met elkaar te verbinden en met elkaar te spreken in plaats van over elkaar.

Diagnostiek en behandeling

Eerste spreker was Patricia van Casteren. Een peiling die zij deed met het oog op dit congres, toont dat 91% van de volwassenen na het diagnostisch traject een grote opluchting ervaart. Toch schiet de zorg op cruciale punten tekort: zowel cliënten als 96% van de professionals missen kennis over de invloed van hormonen. Zowel cliënten als behandelaren wensen dat therapie primair gericht is op emotionele stabiliteit en functioneren in de privésfeer.

Een eerlijk zelfbeeld en duurzame motivatie

Veel mensen met ADHD kampen met een negatief zelfbeeld door jarenlange negatieve feedback en het energieverslindende maskeren van hun klachten. Bianca Boyer sprak over onderzoek dat aantoont aan dat ruim 60% van de personen met ADHD een fluctuerende status behoudt, waarbij de mate van last sterk afhangt van de omgeving. Haar team ontwikkelde het behandelprotocol ‘ADHD en ik’ voor jongvolwassenen, dat inzet op zelfcompassie, een eerlijk zelfbeeld en het ontdekken van een passende context. Onderzoekster Jasmin Rahemenia vertelde hier meer over.

Ook vitaliteitskundige Paul Bremmer benadrukte dat gedragsverandering vanuit schaamte of druk van buitenaf tot ‘psychologische roofbouw’ leidt. Duurzame zelfsturing ontstaat pas wanneer psychologische basisbehoeften — autonomie, binding, competentie en rechtvaardigheid — worden bevredigd.

Leefstijl en kleine gewoontes

Naast medicatie spelen leefstijlpijlers zoals slaap, beweging, sociale verbinding en stressmanagement een cruciale rol bij het kalmeren van het zenuwstelsel. Om verandering in de praktijk vol te houden, reikte dagvoorzitter Rutger den Hollander de Tiny Habits-methode aan: maak gewenst gedrag piepklein (zoals 10 seconden tandenpoetsen), koppel het aan een bestaande gewoonte (het ‘anker’) en vier het meteen om het brein positief te stimuleren.

'Wat heb je nodig?'

Na de pauze waren er vier workshops:
In de workshop ‘Voeding en leefstijl’ ontrafelden Rob Pereira en Marion van Dam feiten en fabels rond voeding en supplementen. Naast voeding stonden de leefstijlpijlers beweging, slaap, stressmanagement, zingeving en sociale verbinding centraal.

Jihane Karmaoui belichtte in ‘ADHD en het vrouwenbrein’ de specifieke wisselwerking tussen vrouwelijke hormonen en neurodivergentie. Omdat oestrogeen de dopaminebeschikbaarheid in de prefrontale cortex bevordert, kunnen hormonale dalingen — tijdens de menstruele cyclus, postpartum of in de overgang — ADHD-symptomen drastisch verergeren.

Sofie Harmsen doorbrak een hardnekkig taboe in de workshop ‘ADHD tussen de lakens’. De sessie bood praktische handvatten om de invloed van ADHD op intimiteit, relaties en het zelfbeeld beter te begrijpen en bespreekbaar te maken.

Frank van Strijen daagde het medische stoornisdenken uit in ‘ADHD: stoornis of contextuitdaging?’ Aan de hand van concepten zoals Rejection Sensitive Dysphoria (RSD) en executieve functies liet hij zien hoe een passende omgeving en het afstemmen op eigen behoeften zorgen voor duurzame rust en sturing.

Ultrakorte samenvatting: door niet langer te vragen wat er 'mis' is met iemand, maar wat iemand nodig heeft om te gedijen, ontstaat een effectievere en meer compassievolle ADHD-zorg.

Na afloop kregen alle deelnemers het congresmagazine Ik heb ADHD. Nou en/en nou?, met verhalen van zowel ervaringsdeskundigen als behandelaren.