ADHD en de overgang? Double Trouble

En ik ben er weer! Sindsdien informeer, steun, schrijf en spreek ik over ADHD en wat dit betekent in het dagelijks leven. Vooral in combinatie met de overgang. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik vrouwen wil laten zien dat hun klachten logisch zijn. Dat ze niet ‘gek’ zijn en dat hun ervaring ertoe doet. Ik doe dit ook als vrijwillig contactpersoon voor Impuls & Woortblind. Dus heb je vragen over ADHD en de overgang? Mail me gerust!

Hieronder lees je mijn blog* over mijn ervaring met ADHD en de overgang. Herkenbaar?

Double Trouble

Daar lig ik weer.
Te draaien. Bijna krampachtig gefocust op mijn ademhaling, in een poging te mediteren en mijn gedachten tot rust te krijgen.
Vooral de negatieve hebben altijd de overhand en lijken met de minuut te groeien en steeds negatiever te worden. Sinds ik in de overgang zit, is mijn hoofd niet de normale flipperkast meer, maar een op hol geslagen pretpark met 101 attracties die tegelijk draaien!

Nee, bij mij zijn het gelukkig geen opvliegers. Het is de never-ending wir-war van gedachten die me uit mijn slaap houdt.

Wat een hel lijkt me dat trouwens. Zo’n hitteaanval, elke keer weer. Ik heb van veel dingen last, maar dáár gelukkig niet van!

Je ziet ze wel eens, toch?
Bijvoorbeeld in een restaurant. Ze zitten romantisch te dineren. Degene aan de andere kant van de tafel kijkt verliefd en indringend.

En plots… wordt er achterovergeleund. Wangen rood. Kleding wordt wat losser getrokken of, nog erger, uitgetrokken. Meestal verschijnt er dan zo’n schaapachtige glimlach op het verhitte gezicht van de vrouw.

Nu ben ik over het algemeen altijd vrij open over mijn wel en wee in het leven, maar sinds ik ook open ben over mijn klachten rondom de menopauze, helemaal in combinatie met ADHD, merk ik pas echt hoeveel mensen het fenomeen ‘menopauze’ onderschatten.

Of zoals ze het bijna liefkozend noemen: de overgang. Brrr. Zo’n K-woord.

Maar goed, daar zal ik het niet te veel over hebben, want hierover heb ik al meerdere blogs geschreven.

Met ADHD alleen is al is er een dopaminetekort in je brein. Voeg daar de menopauze aan toe… en hoppa: je dopaminelevel stort nóg verder naar beneden. Terwijl het al niet veel was!

Jarenlang vertelde ik specialisten dat ik niet depressief was. Dat ik geen antidepressiva wilde. Dat ik zeker wist dat het de overgang was. Maar luisteren naar me… ho maar!

Laatst ben ik zelfs tegen mijn huisarts uitgevallen. Mijn stem sloeg ervan over.

Man oh man, ik stond stijf van boosheid. Al die jaren van onderzoeken, gesprekken, prikken, testen, naalden… ik was net een speldenkussen!

Bestaan die eigenlijk nog, speldenkussens? Tegenwoordig gaat alles digitaal, online. Maar iets naaien… daar heb je toch echt een naaister voor nodig. Met creatieve handjes.

Eigenlijk best een gek woord: naaister. Doet me ook denken aan iets anders…

O ja… waar was ik? Juist ja. De overgang.

Na flink uitgevallen te zijn en geroepen te hebben dat ik niet zo’n vrouw wilde worden die over een paar jaar een handjevol pillen moet slikken om de dag door te komen, kwam hij me een beetje tegemoet. Want laten we eerlijk zijn: de medicatie waar hij me dagelijks aan wilde zetten, een hoge dosering methylfenidaat én antidepressiva, staat stijf van de bijwerkingen.

Grappige woordlink naar naaister trouwens…

Ik ADHD? Nee joh, hoe kom je erbij! 🤪

Ik moest hem uitleggen dat wanneer ik alles tegelijk zou starten, we nooit zouden weten wat helpt en wat niet.
Na het gevoel te hebben dat ik moest leuren, gaf hij eindelijk toe dat met één ding beginnen inderdaad betere inzichten geeft.
Uiteindelijk schreef hij een recept voor hormonen voor. Duidelijk tegen zijn zin in, want volgens hem was ik depressief. Punt.

Sprayen. Slikken.

Binnen drie dagen merkte ik effect. Binnen twee weken was ik mezelf weer. Wat een verschil! Eindelijk.

Tien jaar.

Tien jaar duurde dit traject. Tien jaar van geduld, frustratie, tranen en boosheid.

Relaties die onder druk kwamen te staan of zelfs kapotgingen. Werk dat op de schop ging. Kinderen die af en toe achterbleven in de chaos. En dan heb ik het nog niet eens over mijn slanke lijn en mijn gekraakte zelfvertrouwen.

Maar goed. Hier ben ik.

Met ADHD. In de overgang. Met hormonen. Met een hoofd dat altijd al druk is maar nu gelukkig nog maar afentoe vuurwerk geeft in plaats van 24/7.

En weet je wat?

Ik lach er nu om maar soms huil ik er ook om. Dan is het me allemaal veel. En dan pak ik mijn laptop en typ ik alles van me af.

Maar hé… ADHD en de overgang mag dan double trouble zijn. Sure. Tijdens mindere dagen zie ik het ook zo maar steeds meer zie ik ook als double power!

*Deze blog staat ook op mijn website, waar je meer blogs vindt over dit fijne thema.

Op onze pagina Vrouwen en ADHD vind je nog veel over ADHD bij vrouwen en de impact van hormonen.